Stakeholder Mapping คืออะไร? สร้าง Power-Interest Grid ใน 1 หน้ากระดาษก่อนเริ่มโปรเจกต์

จากรายงาน Pulse of the Profession ของ Project Management Institute (PMI, 2026) พบว่าโปรเจกต์ที่มีความซับซ้อนสูงถึง 31% ไม่สามารถส่งมอบผลประโยชน์ตามขอบเขตที่ตั้งไว้แต่แรก มากกว่าตัวเลข 12% ในปี 2024 เกือบ 3 เท่า และสาเหตุหลักที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตัวเลขนี้ไม่ใช่แค่ “งานยาก” แต่คือความล่าช้าในการตัดสินใจของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ที่ส่งผลกระทบต่อโปรเจกต์ถึง 34%

พูดง่ายๆ คือ โปรเจกต์จำนวนมากไม่ได้ล่มเพราะทีมทำงานไม่เก่ง แต่ล่มเพราะไม่มีใครรู้ตั้งแต่วันแรกว่า ใครในทีมหรือในองค์กรมีอำนาจตัดสินใจจริง ใครแค่อยากรู้ความคืบหน้า และใครที่ถ้าไม่จัดการให้ดีจะกลายเป็นตัวแปรที่ทำให้งานต้องแก้ย้อนหลัง บทความนี้จะพาไปรู้จัก Stakeholder Mapping เครื่องมือง่ายๆ ที่ Business Analyst มืออาชีพใช้วางแผนความสัมพันธ์กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งหมด ให้จบได้ใน 1 หน้ากระดาษ ก่อนเริ่มลงมือทำโปรเจกต์จริง

Stakeholder Mapping คืออะไร?

Stakeholder Mapping คือกระบวนการระบุและจัดลำดับความสำคัญของ “stakeholder” หรือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ ไม่ว่าจะเป็นผู้บริหาร ลูกค้า ทีมงาน หน่วยงานภายนอก หรือแม้แต่หน่วยงานกำกับดูแล โดยวางทุกคนลงบนแผนภาพเดียว เพื่อให้เห็นภาพรวมว่าใครควรได้รับการสื่อสารแบบไหน มากน้อยแค่ไหน และบ่อยแค่ไหน

เครื่องมือหลักที่ใช้ทำ Stakeholder Mapping คือ Power-Interest Grid หรือที่หลายคนเรียกว่า Mendelow’s Matrix ซึ่งพัฒนาขึ้นโดย Aubrey L. Mendelow นักวิชาการด้านกลยุทธ์องค์กร ในปี 1991 แนวคิดหลักคือการจัดวางผู้มีส่วนได้ส่วนเสียบนแกน 2 มิติ คือ “Power” (อำนาจตัดสินใจ) และ “Interest” (ความสนใจในผลลัพธ์) เพื่อแบ่งทุกคนออกเป็น 4 กลุ่ม แต่ละกลุ่มต้องการวิธีดูแลที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

ก่อนไปลึกกว่านี้ ควรทำความเข้าใจคำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกันก่อน เพราะมักถูกใช้ปนกันจนสับสน:

• Stakeholder คือบุคคลหรือกลุ่มคนที่ได้รับผลกระทบจากโปรเจกต์ หรือมีอิทธิพลต่อความสำเร็จของโปรเจกต์ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม
• Power คืออำนาจที่ stakeholder คนนั้นมีในการ approve, veto หรือเปลี่ยนทิศทางของโปรเจกต์ได้จริง
• Interest คือระดับความสนใจหรือความอยากรู้ความคืบหน้าของ stakeholder ต่อผลลัพธ์ของโปรเจกต์
• Power-Interest Grid คือแผนภาพ 2×2 ที่ใช้จัดกลุ่ม stakeholder ตามสองแกนข้างต้น
• RACI Matrix คือเครื่องมือข้างเคียงที่ใช้กำหนดบทบาทในระดับงาน (Responsible, Accountable, Consulted, Informed) ซึ่งมักใช้ต่อยอดจาก Stakeholder Mapping อีกที

ทำไม Stakeholder Mapping ถึงสำคัญก่อนเริ่มทุกโปรเจกต์?

ปัญหาที่ Business Analyst และ Project Manager เจอบ่อยที่สุดไม่ใช่การขาดทักษะทางเทคนิค แต่คือการเจอความต้องการที่ขัดแย้งกันระหว่างฝ่ายต่างๆ ฝ่ายขายอยากได้ฟีเจอร์เร็วที่สุด ฝ่าย IT อยากได้เวลาทดสอบมากขึ้น ผู้บริหารอยากเห็นตัวเลข ROI ชัดเจน ถ้าไม่รู้ตั้งแต่ต้นว่าใครมีอำนาจตัดสินใจจริงเมื่อความเห็นขัดกัน โปรเจกต์จะวนกลับมาแก้ทีหลัง เสียทั้งเวลาและงบประมาณ

ข้อมูลจาก PMI (2026) ยืนยันภาพนี้ชัดเจน: มืออาชีพด้านโปรเจกต์ถึง 91-94% ให้ความสำคัญกับการบริหาร stakeholder เป็นอันดับต้นๆ ไม่ว่าจะกำลังเจอปัญหาเรื่อง scope งบประมาณ หรือ timeline ก็ตาม และทีมที่มีผลงานสูง (high performer) ใช้วิธี “phased stakeholder engagement” หรือการวางแผนสื่อสารกับ stakeholder เป็นระยะตั้งแต่ต้นโปรเจกต์ มากถึง 50% เทียบกับ 42% ในทีมที่มีผลงานต่ำกว่า

พูดอีกแบบคือ โปรเจกต์ที่ประสบความสำเร็จไม่ได้ต่างจากโปรเจกต์ที่ล้มเหลวตรงที่ “เทคนิคดีกว่า” เสมอไป แต่ต่างตรงที่รู้ล่วงหน้าว่าใครต้องคุยด้วยบ่อยแค่ไหน และวางแผนรับมือกับความขัดแย้งทางผลประโยชน์ไว้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง บทความ ทำไม 80% ของ AI Project ถึงล้มเหลว และวิธีไม่เป็น 1 ใน 80% ก็ชี้ให้เห็นสาเหตุเดียวกัน คือการขาดความชัดเจนเรื่องเจ้าของการตัดสินใจตั้งแต่ต้นน้ำ

ลองนึกภาพโปรเจกต์อัปเกรดระบบ CRM ของบริษัทหนึ่ง ฝ่ายขายอยากได้ dashboard ใหม่ภายใน 1 เดือน เพราะใกล้ปิดยอดไตรมาส ฝ่าย IT อยากได้เวลาทดสอบระบบอย่างน้อย 2 เดือนเพื่อลดความเสี่ยงระบบล่ม ส่วนฝ่ายการเงินอยากเห็นตัวเลขต้นทุนที่ชัดเจนก่อนอนุมัติงบเพิ่ม ถ้า Business Analyst ไม่รู้ตั้งแต่ต้นว่าสุดท้ายแล้วใครเป็นคนเคาะว่าจะเลือก timeline แบบไหน การประชุมแต่ละครั้งจะวนเถียงกันซ้ำที่เดิม โดยไม่มีใครกล้าตัดสินใจเด็ดขาด เพราะไม่มีใครรู้ว่าตัวเองมีอำนาจมากพอหรือเปล่า

Power-Interest Grid ทำงานอย่างไร? มีกี่แกน?

หัวใจของ Stakeholder Mapping อยู่ที่การให้คะแนน stakeholder แต่ละคนบน 2 แกน แล้วพล็อตลงบนกราฟ 2×2 เพื่อให้เห็นว่าแต่ละคนควรได้รับการดูแลแบบไหน ไม่ใช่ทุกคนที่ต้อง “คุยบ่อยเท่ากัน” และไม่ใช่ทุกคนที่ “เงียบไว้ก่อนก็ได้”

แกนที่ 1: Power หรืออำนาจตัดสินใจ

แกนนี้วัดว่า stakeholder คนนั้นมีอำนาจมากแค่ไหนในการกำหนดทิศทางของโปรเจกต์ ถ้าคะแนน Power สูง หมายถึงคนที่ approve หรือ veto การตัดสินใจสำคัญได้จริง เช่น ผู้บริหารระดับสูง เจ้าของงบประมาณ หรือลูกค้าหลัก ถ้าคะแนน Power ต่ำ หมายถึงคนที่ไม่ได้มีสิทธิ์ตัดสินใจโดยตรง แต่ยังได้รับผลกระทบจากผลลัพธ์ของโปรเจกต์อยู่ดี เช่น พนักงานหน้างานที่ต้องใช้ระบบใหม่ทุกวัน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือการเหมาว่า “ตำแหน่งสูง = Power สูงเสมอ” ซึ่งไม่จริงเสมอไป บางครั้งผู้บริหารตำแหน่งสูงอาจมอบอำนาจตัดสินใจจริงให้หัวหน้าทีมทำแทนไปแล้ว การประเมิน Power จึงต้องดูจาก “ใครเซ็นอนุมัติได้จริง” ไม่ใช่ดูจาก org chart อย่างเดียว

แกนที่ 2: Interest หรือความสนใจในผลลัพธ์

แกนนี้วัดว่า stakeholder คนนั้นสนใจหรือใส่ใจผลลัพธ์ของโปรเจกต์มากแค่ไหน ถ้าคะแนน Interest สูง หมายถึงคนที่อยากรู้ความคืบหน้าตลอดเวลา อยากเห็นรายละเอียดทุกขั้นตอน เช่น ทีมที่ต้องใช้ผลลัพธ์ทำงานต่อโดยตรง ถ้าคะแนน Interest ต่ำ หมายถึงคนที่แค่ต้องรับทราบเป็นระยะ ไม่ได้ต้องการติดตามแบบใกล้ชิด

สิ่งสำคัญคือ Power กับ Interest เป็นคนละเรื่องกัน คนที่มี Power สูงบางคนอาจมี Interest ต่ำ เพราะมอบหมายให้ลูกน้องดูแลรายละเอียดแทนตัวเอง ในขณะที่คนที่มี Power ต่ำบางคนกลับมี Interest สูงมาก เพราะเป็นคนที่ต้องรับผลกระทบโดยตรงที่สุด การแยกสองแกนนี้ออกจากกันคือจุดที่ทำให้ Power-Interest Grid มีประโยชน์กว่าการดู org chart เฉยๆ

4 ช่องกลยุทธ์ที่ได้จากสองแกนนี้

เมื่อนำสองแกนมาตัดกัน จะได้ตาราง 2×2 ทั้งหมด 4 ช่อง แต่ละช่องมีกลยุทธ์การดูแลที่แตกต่างกันชัดเจน:

• Power สูง + Interest สูง (Manage Closely) — กลุ่มนี้คือ “key player” ที่ต้องคุยบ่อยที่สุด ให้รายละเอียดเต็ม เพราะเขาทั้งตัดสินใจได้จริงและใส่ใจผลลัพธ์มาก ถ้าดูแลกลุ่มนี้ไม่ดี โปรเจกต์มีโอกาสล่มสูงที่สุด
• Power สูง + Interest ต่ำ (Keep Satisfied) — กลุ่มนี้ตัดสินใจได้จริงแต่ไม่ได้อยากติดตามรายละเอียด ส่งรายงานสรุปสั้นๆ ไม่ต้องถี่ แต่ต้องมั่นใจว่าเขาไม่รู้สึกถูกมองข้าม เพราะถ้าไม่พอใจขึ้นมาเมื่อไร มีอำนาจพอที่จะเปลี่ยนทิศทางโปรเจกต์ได้ทันที
• Power ต่ำ + Interest สูง (Keep Informed) — กลุ่มนี้ไม่ได้มีสิทธิ์ตัดสินใจ แต่ใส่ใจผลลัพธ์มาก ควรกันเวลาไว้ให้ข้อมูลสม่ำเสมอ เพื่อลดความกังวลและทำให้เขากลายเป็นพันธมิตรที่ช่วยผลักดันโปรเจกต์แทนที่จะกลายเป็นแรงต้าน
• Power ต่ำ + Interest ต่ำ (Monitor) — กลุ่มนี้ใช้พลังงานน้อยที่สุด แจ้งเท่าที่จำเป็นก็พอ ไม่ต้องลงทุนเวลาสื่อสารมากเกินไป แต่ก็ไม่ควรมองข้ามไปเลย เพราะสถานการณ์เปลี่ยนได้เสมอ

หลักการสำคัญคือ “ห้ามดูแลทุกคนเหมือนกัน” การทุ่มเวลาประชุมอัปเดตละเอียดให้คนที่อยู่ในกลุ่ม Monitor เป็นการเสียเวลาที่ไม่จำเป็น ในขณะที่การส่งแค่รายงานสั้นๆ ให้คนในกลุ่ม Manage Closely อาจทำให้พลาดสัญญาณเตือนสำคัญไปเลย

จะนำ Stakeholder Mapping ไปใช้ในงานจริงได้อย่างไร?

ขั้นตอนการทำ Stakeholder Mapping จริงไม่ซับซ้อน ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงในช่วงเริ่มต้นโปรเจกต์ แต่ส่งผลยาวไปตลอดทั้งโปรเจกต์:

1. ลิสต์รายชื่อ stakeholder ทั้งหมด — ไล่ตั้งแต่ผู้บริหาร ลูกค้า ทีมงานภายใน หน่วยงานสนับสนุน ไปจนถึงหน่วยงานภายนอกหรือผู้กำกับดูแลที่อาจเกี่ยวข้อง อย่าลืมกลุ่มที่ไม่ได้อยู่ในห้องประชุม แต่ได้รับผลกระทบโดยตรง เช่น ผู้ใช้งานปลายทาง
2. ให้คะแนน Power และ Interest — ให้คะแนนแต่ละคนบนสเกล 1-5 ทั้งสองแกน โดยถามตัวเองว่า “คนนี้ approve/veto การตัดสินใจสำคัญได้จริงไหม” และ “คนนี้ติดตามผลลัพธ์ใกล้ชิดแค่ไหน”
3. พล็อตลงกราฟ 2×2 — วางชื่อแต่ละคนลงในช่องที่ตรงกับคะแนน จะเห็นภาพทันทีว่าใครอยู่กลุ่มไหน และกลุ่มไหนมีคนเยอะผิดปกติ (ถ้าทุกคนอยู่ใน Manage Closely หมด แปลว่าอาจประเมิน Power สูงเกินจริง)
4. กำหนดแผนสื่อสารต่อกลุ่ม — เขียนสั้นๆ ว่าแต่ละกลุ่มจะได้รับข้อมูลผ่านช่องทางไหน ความถี่เท่าไร เช่น กลุ่ม Manage Closely อาจได้ 1:1 ทุกสัปดาห์ ส่วนกลุ่ม Monitor อาจได้แค่อีเมลสรุปรายเดือน
5. ทบทวนเป็นระยะ — ตำแหน่งของ stakeholder บนกราฟไม่ได้ตายตัว คนที่เคย Interest ต่ำอาจเปลี่ยนเป็นสูงทันทีเมื่อโปรเจกต์กระทบงานของเขาโดยตรง

กลับมาที่ตัวอย่างโปรเจกต์อัปเกรดระบบ CRM ข้างต้น ถ้า Business Analyst ลองให้คะแนนตามขั้นตอนนี้ จะเห็นภาพชัดขึ้นทันที: ผู้บริหารฝ่ายขาย (Power สูง เพราะอนุมัติงบได้ + Interest สูง เพราะกระทบยอดขายตรง) ตกอยู่ในกลุ่ม Manage Closely ต้องอัปเดตทุกสัปดาห์ ส่วนผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน (Power สูงเพราะคุมงบ แต่ Interest ต่ำเพราะไม่ได้ใช้ระบบเอง) ตกอยู่ในกลุ่ม Keep Satisfied ส่งรายงานสรุปงบประมาณเดือนละครั้งก็พอ ขณะที่พนักงานขายหน้างานที่ต้องใช้ระบบทุกวัน (Power ต่ำ แต่ Interest สูงมาก) ตกอยู่ในกลุ่ม Keep Informed ต้องกันเวลาอธิบายการเปลี่ยนแปลงให้ฟังก่อน go-live เสมอ

งานวิจัยกรณีศึกษาการออกแบบ RACI Matrix ในโปรเจกต์จริงของบริษัท PT. XYZ ในอินโดนีเซีย ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร International Journal of Industrial Engineering & Smart Systems พบว่าทีมโปรเจกต์สามารถจัดกลุ่ม stakeholder ทั้งหมด 12 คนลงใน 4 กลุ่มตามระดับความสนใจและความรับผิดชอบได้อย่างชัดเจน ก่อนนำไปกำหนดบทบาท Responsible, Accountable, Consulted และ Informed ต่อในระดับงานย่อย ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีว่า Stakeholder Mapping กับ RACI Matrix ทำงานร่วมกันได้อย่างเป็นระบบ: แผนที่ก่อนตอบว่า “ใครสำคัญแค่ไหน” ส่วน RACI ตอบต่อว่า “ใครทำอะไรในแต่ละงาน”

ถ้าอยากฝึกวางกรอบคิดแบบนี้ให้เป็นระบบตั้งแต่ขั้นตอนประเมินความเป็นไปได้ของโปรเจกต์ ก่อนตัดสินใจลงมือทำจริง คอร์ส ตัดสินใจทำโปรเจกต์ได้ไม่พลาดด้วยการวิเคราะห์ความเป็นไปได้โครงการ ก็สอนกรอบคิดการประเมินความเสี่ยงและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องตั้งแต่ก่อนเริ่มโปรเจกต์ไว้ด้วยเช่นกัน

มีข้อผิดพลาดอะไรบ้างที่คนทำ Stakeholder Mapping มักเจอ?

แม้ Stakeholder Mapping จะเป็นเครื่องมือที่เข้าใจง่าย แต่มีข้อผิดพลาดที่พบซ้ำๆ จนทำให้เครื่องมือนี้ใช้ไม่ได้ผลจริง:

• ทำครั้งเดียวแล้วไม่อัปเดต — stakeholder ที่เคย Interest ต่ำในเฟสแรก อาจกลายเป็น Interest สูงทันทีเมื่อเข้าเฟสที่กระทบงานเขาโดยตรง ถ้าไม่ทบทวนกราฟนี้ทุกเฟสหลัก จะพลาดสัญญาณเตือนล่วงหน้า
• สับสนระหว่างตำแหน่งกับอำนาจจริง — อย่างที่กล่าวไปแล้วว่าตำแหน่งสูงไม่ได้แปลว่า Power สูงเสมอไป ต้องถามตรงๆ ว่า “ใครเซ็นอนุมัติได้จริง” ไม่ใช่เดาจาก org chart
• มองข้ามกลุ่ม Power ต่ำ Interest สูง — กลุ่มนี้อันตรายกว่าที่คิด เพราะแม้ตัดสินใจไม่ได้ แต่ถ้าไม่พอใจสะสมนานพอ สามารถรวมตัวกันกลายเป็นแรงต้านที่ทำให้โปรเจกต์สะดุดได้ โดยเฉพาะกลุ่มผู้ใช้งานปลายทางที่ถูกลืมบ่อยที่สุด ซึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งของ scope creep ที่ PMI ระบุว่าเกิดจากความต้องการของ stakeholder ที่ไม่ถูกจัดลำดับความสำคัญไว้ตั้งแต่แรก
• ทำคนเดียวโดยไม่เช็กกับทีม — การประเมิน Power/Interest มักมีอคติส่วนตัวปนอยู่ ควรให้ทีมช่วยตรวจทานร่วมกันอย่างน้อย 1 รอบ เพื่อลดมุมมองที่เอียงไปทางใดทางหนึ่ง
• ทำแผนภาพสวยแต่ไม่ลงมือสื่อสารจริง — Stakeholder Mapping เป็นแค่เครื่องมือวางแผน ไม่ใช่ผลลัพธ์ปลายทาง ถ้าวางกราฟไว้สวยงามแล้วไม่มีใครนำไปปฏิบัติจริง เช่น ไม่มีการนัด 1:1 กับกลุ่ม Manage Closely ตามที่วางแผนไว้ กราฟนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเอกสารที่ทำขึ้นมาแล้ววางทิ้งไว้เฉยๆ

บทความ ถอดบทเรียนการเป็น Project Manager และข้อควรระวังสำหรับหัวหน้ามือใหม่ พูดถึงประเด็นใกล้เคียงกัน คือการไม่รู้ว่าใครมีอำนาจตัดสินใจจริงเป็นกับดักที่หัวหน้าทีมมือใหม่เจอบ่อยที่สุด และถ้าต้องการหาสาเหตุที่แท้จริงเวลา stakeholder ขัดแย้งกันเรื่องความต้องการ เทคนิค 5 Whys Analysis ก็เป็นเครื่องมือเสริมที่ช่วยไล่หาต้นตอของความขัดแย้งนั้นได้ดี ก่อนที่จะวนกลับมาเป็นปัญหาซ้ำในเฟสถัดไป

มีเครื่องมือหรือคอร์สไหนช่วยฝึก Stakeholder Mapping ได้บ้าง?

ในทางปฏิบัติ ไม่จำเป็นต้องใช้ซอฟต์แวร์ซับซ้อน กระดาษ 1 แผ่นกับปากกาก็เพียงพอสำหรับเริ่มต้น แต่ถ้าต้องการความสะดวกในการแชร์กับทีม เครื่องมือฟรีอย่างไวท์บอร์ดออนไลน์ หรือแม้แต่ตารางใน spreadsheet ก็สามารถใช้สร้าง Power-Interest Grid ได้ง่ายๆ เพียงตั้งแกน X เป็น Interest แกน Y เป็น Power แล้ววาง stakeholder แต่ละคนลงไปตามคะแนนที่ประเมินไว้

สำหรับทีมขนาดเล็กหรือ SME ในไทยที่คุ้นเคยกับ Google Sheets อยู่แล้ว การทำ Stakeholder Mapping ไม่จำเป็นต้องเพิ่มเครื่องมือใหม่เลย แค่เปิดไฟล์เดิมที่ใช้ติดตามงานโปรเจกต์ เพิ่มคอลัมน์ Power กับ Interest เข้าไป แล้วใช้ conditional formatting ไล่สีตามคะแนน ก็เพียงพอให้ทั้งทีมเห็นภาพตรงกันโดยไม่ต้องเรียนรู้ระบบใหม่ สิ่งสำคัญกว่าคือการนัดเวลาทบทวนกราฟนี้ร่วมกับทีมเป็นประจำ ไม่ใช่แค่ทำครั้งเดียวแล้วเก็บไฟล์ไว้เฉยๆ

สิ่งที่สำคัญกว่าเครื่องมือคือ “กรอบคิด” เพราะ Stakeholder Mapping เป็นเพียง 1 ใน framework ที่ Business Analyst มืออาชีพต้องใช้ตลอดวงจรชีวิตโปรเจกต์ ควบคู่ไปกับ RACI Matrix, Feasibility Analysis และทักษะการสื่อสารกับผู้บริหารระดับสูง สำหรับคนที่อยากฝึกกรอบคิดการบริหารผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ให้ครบวงจรยิ่งขึ้น คอร์ส AI for Leaders ก็ครอบคลุมเรื่อง Stakeholder Management, Risk Management และ Strategic Planning ไว้ในหลักสูตรเดียวกัน หรือถ้าอยากเห็นภาพรวมการบริหารธุรกิจและทีมในระดับที่กว้างขึ้น Business Leader Pass ก็รวมคอร์สด้านกลยุทธ์และ Leadership ไว้ในแพ็กเกจเดียว

และถ้าอยากเรียนรู้กรอบคิด Stakeholder Mapping แบบเจาะลึกเป็นระบบ พร้อมเครื่องมืออื่นๆ ที่ Business Analyst มืออาชีพใช้จริงในหน้างาน สามารถศึกษารายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่คอร์ส Business Analyst จาก FutureSkill

สรุป: Stakeholder Mapping ใน 1 หน้ากระดาษ เริ่มได้วันนี้

Stakeholder Mapping ไม่ใช่เครื่องมือที่ซับซ้อนหรือต้องใช้เวลานาน แค่ลิสต์รายชื่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ให้คะแนน Power กับ Interest แล้วพล็อตลงกราฟ 2×2 ก็พอจะเห็นภาพรวมว่าใครควรได้รับการดูแลแบบไหน ตั้งแต่กลุ่ม Manage Closely ที่ต้องคุยบ่อยที่สุด ไปจนถึงกลุ่ม Monitor ที่แจ้งเท่าที่จำเป็นก็พอ สิ่งสำคัญที่สุดคือการทบทวนกราฟนี้เป็นระยะ เพราะตำแหน่งของแต่ละคนเปลี่ยนได้เสมอตลอดอายุโปรเจกต์

Stakeholder Mapping เป็นเพียง 1 ใน framework ที่สอนอยู่ในคอร์ส Business Analyst ของ FutureSkill ซึ่งครอบคลุมเครื่องมือวิเคราะห์อื่นๆ ที่ Business Analyst มืออาชีพใช้จริงในหน้างาน ตั้งแต่การเก็บ requirement ไปจนถึงการวิเคราะห์กระบวนการทางธุรกิจ หากสนใจเรียนรู้กรอบคิดเหล่านี้แบบเป็นระบบ ดูรายละเอียดคอร์สเพิ่มเติมได้ที่ futureskill.co/pages/productivity/business-analyst